İÇİNDEKİLER
1-ÖZELLEŞTİRME İLE İLGİLİ GENEL BİLGİLER
1.1 Ekonomi Politikalarında ve Devlet Anlayışında Değişim
1.2. Özelleştirme
1.2.1-Kavram Olarak Özelleştirme
1.2.2-Özelleştirmenin amaçları
1.2.2.1-Ekonomik amaçlar
1.2.2.2-Mali Amaçlar
1.2.2.3-Toplumsal-siyasal amaçlar
1.2.3-Özelleştirme yöntemleri
1.2.4-Dünyadaki özelleştirme uygulamalarıyla ilgili genel değerlendirmeler

2. ÖZELLEŞTİRME: YASAL DÜZENLEMELER VE UYGULAMA
2.1 2983 Sayılı Yasa
2.2 233 Sayılı KHK
2.3 3291 Sayılı Yasa
2.3.1-3291 sayılı Yasaya göre özelleştirilebilecek kuruluşlar
2.3.2-Özelleştirmeye uygulamalarıyla ilgili kurumsal yapı
2.3.3-Özelleştirme iş akışı
2.3.4-3291 ve 2983 sayılı yasalarda yapılan değişiklikler
2.3.5-3987 sayılı yetki Yasası çerçevesinde yapılan düzenlemeler

2.4 4046 Sayılı Yasa
2.4.1-Yasanın Amaç ve Kapsamı
2.4.1.1-KİT mevzuatında yer alan kuruluşlar
2.4.1.2-Genel ve katma bütçeli idarelerle bunlara bağlı döner sermayeli kuruluşlar
2.4.1.3-KİT statüsü dışındaki diğer ticari amaçlı kuruluşlar
2.4.1.4-Belediye ve İl Özel İdarelerine ait kuruluşlar
2.4.2-Özelleştirme İlkeleri
2.4.3-Kurumsal Yapı
2.4.3.1-Özelleştirme Yüksek Kurulu (ÖYK)
2.4.3.2-Özelleştirme İdaresi Başkanlığı (ÖİB)
2.4.3.3-Özelleştirme Fonu
2.4.4-Özelleştirme Uygulama ve Esasları
2.4.4.1-Özelleştirme kapsam ve programına alma
2.4.4.2-Özelleştirme yöntemleri
2.4.4.3-Değer tespit işlemleri
2.4.4.4-İhale işlemleri
2.4.4.5-4046 sayılı Yasada çalışanlara ilişkin düzenlemeler
2.5-Özelleştirme Uygulama Sonuçları

2.6-Anayasa ve Özelleştirme
2.7-Telekomünikasyon hizmetlerinde özelleştirme
2.7.1-Hukuki alt yapının oluşumuna yönelik süreç
2.7.2-Telekomünikasyon hizmetlerinin özelleştirilmesinde mevcut yapı ve uygulama
3.TÜRKİYE'DE ÖZELLEŞTİRME 2000-2005 DÖNEMİ UYGULAMALARI
3.1 Özelleştirme kapsamına alınan kuruluşlar
3.2 Gerçekleştirilen Uygulamalar
3.3 2001 Yılı Uygulamaları
3.4 2003 Yılı Uygulamaları
3.5 2004 Yılı Uygulamaları
3.6 2005 Yılı Uygulamaları
3.7 İhale veya Satış/Devir Prosedürü Devam Eden Kuruluşlar
3.8 1986-2004 Yılı Özelleştirme İdaresi Kaynak/Kullanım Tablosu


1-ÖZELLEŞTİRME İLE İLGİLİ GENEL BİLGİLER

1.1 Ekonomi Politikalarında ve Devlet Anlayışında Değişim:
1980’li yıllardan itibaren baş döndürücü teknolojik gelişmelerle birlikte, dünyanın ekonomik ve siyasi görünümü de hızlı bir değişim sürecine girmiştir. Bu sürece; küreselleşme, demokratikleşme ve özü itibariyle teknik bir işlem ve iktisadi politika aracı olan özelleştirme sözcükleri damgalarını vurmuştur. Ekonomik ve siyasal nedenlerle 1980’li yıllara kadar hemen bütün ülkelerde kamulaştırmaların yanında, münferit uygulamalar olarak özelleştirmeler de söz konusu olurken, 1980’li yıllardan bu yana özelleştirme, gerek gelişmiş, gerekse azgelişmiş ülkelerin gündemindeki en önemli konu haline gelmiş, kamu kesimi borçlanma gereğinin azaltılmasından, demokratikleşmeye kadar bir çok sorunun çözümü bu sözcüğe endekslenmiştir.
Kamu kesiminin ekonomi içindeki ağırlığının artması ve buna bağlı olarak kamu maliyesinin de ayrı bir disiplin olarak gelişmesi 1929 yılındaki büyük kriz sonrası yıllara denk gelmektedir. 1929 büyük ekonomik kriz döneminde krizi atlatmak ve ekonomiyi yeniden canlandırmak için o güne kadar yaygın anlayış olan klasik iktisat sorgulanmış ve Keynesyen yaklaşım mali politika olarak kullanılmaya başlanmış, bu politikalar doğrultusunda, devletin iktisadi yaşamdaki rolü ve ağırlığı artmıştır.
Devletin bu dönemde artan biçimde iktisadi yaşama girmesinde yaşanan iki büyük dünya savaşının da etkisi olmuştur. Savaş dönemlerinde genişleyen devletin, barış dönemlerinde kabuğuna çekilmesi kısa sürede mümkün olmamakta ve hiç bir zaman da savaş öncesi dönemdeki boyutlarına gerilememektedir.
II. Dünya Savaşı sonrası dönemde devletin ekonomik yaşamdaki rolünü arttıran diğer bir etmen de değişen devlet anlayışıdır. Savaş sonrası insan hakları kavramındaki gelişmeler, Roosevelt'in yoksulluktan kurtulma özgürlüğünü de kapsayan ünlü 4 özgürlük mesajı, 1941 tarihli Atlantik Belgesinde ifade edilen savaş sonrası kurulacak yeni düzenin hedefleri arasında, insanın temel özgürlükleri ile birlikte ekonomik ilerleme ve sosyal güvenlik yönünde gelişme dileğinin de yer alması, ikinci kuşak insan hakları diye tanımlanan ekonomik ve sosyal hakların Birleşmiş Milletler bildiri ve sözleşmelerinde, giderek ülkelerin anayasalarında yer alması sosyal devlet anlayışını gündeme getirmiştir. “Sosyal refah devleti” olarak ifade edilen bu anlayışın hakimiyeti sonucu kamu ekonomik kuruluşları, gerek sayısal gerekse ulusal hasılalardaki oransal pay olarak önemli büyüklüklere ulaşmışlardır.
1950 ve 1970 yılları arasındaki dönemde Batılı ülkeler iktisadi büyüme ve gelişme açısından en parlak yıllarını yaşamışlar, bu ekonomik gelişme, sosyal devlet anlayışının yaşama geçirilişinin maddi olanaklarını sağlamıştır. Bu süreçte, Asya ve Afrika’da klasik sömürgeciliğin tasfiyesiyle oluşan yeni ulus devletler ile diğer gelişmekte olan ülkelerin, hızlı kalkınma arzuları ve ulusalcı yaklaşımları, dönemin devletçi iktisat politikalarıyla çakışmış, söz konusu ülkelerin tamamına yakınında "kalkınma iktisadı" kuramları çerçevesinde “ithal ikameci sanayileşme” stratejisi başlatılmıştır.
Dönemin en karakteristik özelliklerini, yüksek oranlı iktisadi büyüme, istikrarlı bir ekonomi ve sürekli genişleyen kamu kesimi oluşturmuştur. Bu olumlu atmosfer içinde hiç bir hükümet kamu harcamalarını kısmayı ve kamu kesiminin büyümesini sınırlamayı düşünmemiş, doktriner olarak da kamu sektörünün büyümesine itirazlar olmamıştır.
1970’li yılların ortalarına kadar devam eden bu süreçte, özellikle gelişmekte olan ülkelerde, KİT’ler kalkınma politikalarının uygulanmasında önemli bir araç olarak kullanılmış, bu ülkelere gelişmiş ülkelerden teknoloji transferleri ve sermaye hareketleri ağırlıklı olarak KİT’ler üzerinden gerçekleştirilmiştir. Böylece KİT’lerin ürettiği katma değerin GSYH’daki payı 1980'’i yılların başında, sahra altı Afrika ülkelerinde %17, Latin Amerika ülkelerinde %12 Asya’da ortalama %15 gibi büyüklüklere ulaşmıştır.
1970’li yıllardan itibaren ortaya çıkan kriz, gelişmiş ülkelerde kar oranlarında ve milli gelirin büyüme hızında düşüşle birlikte, artan enflasyon ve işsizlik oranlarıyla kendisini göstermiştir. Bu süreçle, petrol fiyatlarındaki yüksek oranlı artışların çakışması, gelişmekte olan ülkelerin ithal ikameci sanayileşme stratejisinin yapısal çelişkilerinden ve uygulama biçiminden doğan sorunları arttırmış, ortaya çıkan ödemeler bilançosu dengesizlikleri ve üretim darboğazları, gelişmiş ülkelerden yoğun kredi akışı ile aşılmıştır. Sanayileşmiş ülkelerdeki daralma nedeniyle biriken atıl fonların, gelişmekte olan ülkelere düşük, fakat değişken faizli krediler şeklinde akması, bu ülkelerin 1980’li yıllarda girdiği borç krizine ve Dünya Bankası ile İMF yönlendirmelerinde yapısal dönüşüm politikalarına giden sürecin başlangıcını oluşturmuştur.
1970'li yıllarda başlayan ekonomik krizle birlikte Keynes'çi politikalar, kamu müdahaleciliği ve kamu girişimciliği ciddi bir biçimde sorgulanmaya başlanmıştır. İngiltere, Amerika ve Japonya'nın da aralarında bulunduğu belli başlı gelişmiş ülkelerde Klasik iktisadın yeniden yorumlanmasına yönelik iktisadi ve siyasi düşünce hareketleri gelişmiş ve bu hareketler muhafazakar iktidarların ideolojisini oluşturmuştur.
Keynes sonrası Klasik iktisadın yeniden yorumlanması ile ortaya çıkan bu ekollerin başlıcaları, monetarizm, neo-liberaller, arz yönlü iktisat teorisi, yeni muhafazakarlar, rasyonel beklentiler teorisi olarak sıralanabilir. Bu ekollerin tamamı, farklı yoğunlukta olmalarına rağmen, krizi, serbest piyasa mekanizmasının sağlıklı olarak işlemesini engelleyen unsurların varlığına bağlamışlar, bu bakımdan en büyük engeli de, iktisadi organizasyon içindeki yeri ve rolü genişleyen, büyük bir müdahale potansiyeli olan devlet olarak görmüşler, krizden kurtulmanın yolunun ise, serbest piyasa mekanizmasına tekrar işlerlik kazandırılması, bu çerçevede devletin ekonomik yaşamdaki yerinin ve rolünün daraltılması olduğunu savunmuşlardır. Özelleştirme bu düşünce akımlarının ileri sürdüğü görüşlerin hayata geçirilmesini sağlamak için kullanılan bir iktisat politikası vasıtası olarak gündeme gelmiştir. Neo-liberal politikaların makro ekonomik boyutu, devlet kararlarının ekonomi üzerindeki etkisinin minimize edilmesini öngörmektedir. Mikro ekonomik boyutu ise özelleştirme, serbestleştirme, vergi, istihdam ve endüstri politikalarını içermektedir.
Özelleştirme, iktisadi organizasyonlarını rekabete dayalı serbest piyasa mekanizmasının kurallarına göre işleten gelişmiş ülkelerde, devletin iktisadi yaşamdaki rolünü azaltmak ve özel sektörün dinamizminden yararlanarak, kaynak kullanımında etkinliği arttırmak için kullanılan bir politika aracı olarak görülürken, yıllarca korumacı piyasa koşulları içinde, ithal ikameci modelle sanayileşmeye çalışan gelişmekte olan ülkeler için, bütün bir ekonomik yapının yeniden şekillendirilmesinin aracı olarak görülmüştür.

1.2 Özelleştirme
1.2.1 Kavram Olarak Özelleştirme :
Özelleştirme (privatization) sözcüğü ilk defa 1983 yılında Webster’s New Collegiate Dictionary’nin 9. baskısında yer almış ve “özel hale getirmek, sınai veya ticari hayattaki denetim ve mülkiyeti, kamu kesiminden özel kesime aktarmak” olarak tanımlanmıştır. Sözcüğün ilk kullanılışı ise, Peter F. Drucker’ın 1969 yılında basılan “The Age of Discountinuity” isimli eserinde “reprivatization” şeklinde olmuş, 1976 yılında ise Robert W. Pooe bu terimi, “privatization” olarak kısaltmış ve “Reason Foundation” isimli çalışmasında kullanmıştır.
Özelleştirme ilk defa 1979 yılında İngiltere’de Muhafazakar Partinin seçim manifestosunda yer almış, ilk özelleştirme uygulamaları da (Şili uygulaması hariç tutulacak olursa) yine İngiltere’de Muhafazakar Parti döneminde gerçekleştirilmiştir. Daha sonra Kasım 1980’de ABD’de başkanlık seçimlerinin Ronald Reagan tarafından kazanılması ile uygulama dünyaya ihraç edilir hale gelmiştir.
Özelleştirmeyle ilgili olarak sayısız kitap, makale vb. yayınlanmış olup, bunların hemen tamamında ortak olan noktalar tanımına ve uygulama yöntemlerine ilişkindir. Özelleştirme dar ve geniş anlamlı olarak tanımlanmaktadır.
Özelleştirme dar anlamıyla, “mülkiyeti ve yönetimi kamuya ait olan iktisadi üretim birimlerinin özel sektöre devri” olarak tanımlanmaktadır. Bu devir, genel olarak ya iktisadi birime ait hisse senetlerinin halka arzı yoluyla ya da iktisadi birimin bir bütün olarak (blok satış) kişi ya da kurumlara satışıyla gerçekleşmektedir. Bu çerçevede, tarihin çeşitli dönemlerinde hemen her ülkede, kamu mülkiyetindeki birimlerin, özel sektöre devri söz konusu olduğu halde, bu devirlerden hiç birisi “özelleştirme” olarak adlandırılmamıştır. Özelleştirme, basit bir mülkiyet veya yönetim transferinin ötesinde, bütün bir iktisadi organizasyonu, serbest piyasa mekanizmasına göre işleyen yapıya kavuşturmak ve bunun için gerekli dönüşümü sağlamaktır. Bütün bu unsurlar ise özelleştirmenin geniş anlamda tanımında yer almaktadır.
Geniş anlamda özelleştirmede, mülkiyet devrinin yanı sıra, bu tür kuruluşların özel kesime kiralanması, kamu kesimi tarafından üretilen mal ve hizmetlerin finansmanının özel kesimce sağlanması, yönetimin özel kesime devri, mal ve hizmet üretimindeki kamusal tekellerin kaldırılması ve kurumsal serbestleşme de özelleştirme kavramı içinde yer almaktadır.
Bu çerçeve içinde özelleştirme bir bütün olarak devletin iktisadi faaliyetlerinin sınırlandırılmasını ve ekonomide piyasa güçlerinin etkili kılınmasını ifade eden bir kavram olarak karşımıza çıkmaktadır. Örneğin Türkiye'de çay ve tütün tekellerinin ortadan kaldırılması, bu alana özel sektörün de girmesini sağlayacak yasal düzenlemelerin yapılması, geniş anlamda bir özelleştirme örneğidir. Yine KİT'lerde belirli işlerin (temizlik, yemek ve hatta üretime yönelik bazı işlerin) ihale yoluyla özel girişime bırakılması da bu anlamda özelleştirme olmaktadır. İmtiyaz devri, yönetim devri, kiralama yöntemi, gelir ortaklığı yöntemi vb. yöntemler geniş anlamda özelleştirme kapsamına girmektedir.
1.2.2 Özelleştirmenin amaçları:
Özelleştirme, serbest piyasa ekonomisindeki bireyin ekonomik (rasyonel) davranışı varsayımına, piyasa mekanizmasının sağlıklı işleyişi ve kaynakların rasyonel kullanımı gerekçelerine dayandırılmaktadır. Bu inanışa göre, piyasa mekanizmasının gerektirdiği kurallardan bağımsız çalışan KİT’ler, tekelci konumları ve uyguladıkları fiyat, yatırım ve benzeri politikalarla piyasa mekanizmasının optimal işleyişini engellemektedirler. Karlılık ve verimlilik kriterlerinden uzak anlayışla çalışan KİT’ler, bütçe üzerinde de baskı oluşturmakta, KİT açıklarının mali piyasalardan Hazine aracılığı ile karşılanması ise kaynakların optimal dağılımını engellemektedir.
Diğer taraftan KİT’lerin yetersiz performansı özel sektörün gelişimine de engel olmakta, mal ve emek piyasalarında KİT’lerin neden olduğu çarpık fiyat ve ücret oluşumları özel firmaların yurt içi ve uluslararası rekabet yeteneklerini kısıtlamaktadır.
Kamu harcamalarının ekonomide yarattıkları olumsuz etki, 1960’lı yıllarda Oxford’lu ekonomistlerce ortaya atılan “mali kalabalıklaşma” ile açıklanmaktadır. Ekonomide “crowding out” etkisi olarak tanımlanan bu durum, genişletici maliye politikaları sonucunda faiz oranlarının artacağı, artan faiz oranlarının özel yatırımları azaltarak (ulusal finansman kaynaklarından yararlanma olanakları da daralacağı için) milli gelirde daralma meydana getireceği (ve getirdiği) varsayımına dayanmaktadır. Bilindiği gibi Keynesyen teoride, kamu harcamalarının belli bir katsayı oranında milli geliri arttıracağı varsayılmaktadır. Ancak devletin yaptığı harcamaları iç borçlanma ile finanse etmesi durumunda bu etki gerçekleşmez. Çünkü kamunun ödünç verilebilir fonlara olan talebinin artması veya ülkede mevcut ödünç verilebilir fonların önemli bir kısmını kullanması, faiz hadlerinin yükselmesine neden olacak, özel kesimin yatırımlarını karşılayabileceği fon kaynakları daraltacak, böylece özel yatırımlar, dolayısıyla milli gelirde düşme meydana gelecektir.
Avrupa Konseyi Parlamenterler Meclisi 3 Ekim 1990 tarih ve 953 sayılı kararında özelleştirmeye ilişkin amaçları; “verimliliği arttırmak, fiyatları düşürmek, kaynakların etkin dağılımını sağlamak, devlet bütçesini küçültmek, gelir sağlamak, kamuda çalışanların sayısını azaltmak ve aşırı tekelci durumdaki sendikaların gücünü kırmak” şeklinde açıklamıştır.
Bu kadar geniş bir amaç yelpazesini belli başlıklar halinde toplamak gerekirse, özelleştirmenin amaçları şu şekilde sıralanabilir.
1.2.2.1Ekonomik amaçlar: Ekonomik amaçlar mikro düzeyde şirket verimliliğini sağlamak, karlılığı arttırmak, makro düzeyde ise serbest piyasa ekonomisini tüm kurum ve kurallarıyla işler hale getirmek, sermayeyi tabana yaymak, kıt kaynakların optimal dağılımını sağlamak şeklinde sınıflandırılabilir. Özelleştirme ile devlet fiyatlandırması yerine piyasa fiyatlandırması maliyetleri aşağıya çekecek bu da genel fiyat düzeyinin düşmesine ve anti enflasyonist etki yaratarak ekonominin dengeli büyümesine katkı sağlayacaktır.
-Özelleştirmenin en kuvvetli gerekçesini, özel sektörün kaynak kullanımında, kamu sektörüne göre daha etkin olduğu iddiası oluşturmaktadır. Özelleştirme ile ilgili en çok tartışma konusu yapılan husus da bu iddiadır.
Özelleştirme ile verimlilik ve karlılık göstergelerinde artış sağlanacağı savı, kamu mülkiyetinin tabiatı gereği verimsiz çalışmaya neden olduğu şeklindeki bir ön kabule dayanmaktadır. Şirketler bazında gerçekleştirilecek verimlilik ve karlılık artışı kuşkusuz ekonomiye daha çok katkı sağlayacaktır. Ancak özelleştirme uygulamalarıyla birlikte Türkiye dahil çeşitli ülkelerde yapılan araştırmalar, mülkiyet ve karlılık-verimlilik arasında doğrudan bir ilişki saptayamamıştır. Yapılan araştırmalar, özelleştirme ile etkinlik artışı sağlayabilmenin, özelleşen sektördeki piyasa şartlarına, özelleşen teşebbüsün davranışlarına bağlı olduğunu, çeşitli düzenleme ve sübvansiyonlarla, rekabet açısından farklılık yaratılmazsa, kamu ile özel sektör arasındaki etkinlik farkının, önemsiz denilecek düzeylere ineceğini göstermiştir.
Diğer taraftan bazı araştırmacılar da, kamu ve özel sektörün amaç farklılıkları nedeniyle, böyle bir karşılaştırmanın anlamsız olduğunu ileri sürmektedirler. Bu iddiaya göre, özel sektörün tek amacı kar olmakla birlikte, kamu sektörü salt kar amacıyla iktisadi bir birim kurmamakta, amaç fonksiyonu, kar ve toplumsal-sosyal fayda bileşenlerinden oluşmaktadır.
Özelleştirmenin temel amacını ekonomide etkinlik sağlamak olarak gören İngiltere, Fransa gibi gelişmiş ülkeler, özelleştirme uygulamalarıyla paralel olarak, piyasada rekabeti sağlayacak, tekel oluşumunu engelleyecek düzenleyici kurumların oluşumu için özen göstermişlerdir.
-Serbest piyasa ekonomisinin tüm kurum ve kurallarıyla işlemesi amacı, klasik iktisat teorisindeki “müdahale kötüdür” yaklaşımına dayanmaktadır. Klasik öğretiye göre ekonomideki dengesizliklerin nedeni devletin yaptığı müdahalelerdir. Özelleştirmenin piyasa mekanizmasını güçlendirmesi ve işlerlik kazandırması fonksiyonu, üretim birimlerinin devrini ifade eden dar anlamdaki özelleştirme yöntemlerinden ziyade, devletin kontrolünü azaltan, geniş anlamdaki özelleştirme yöntemleri ile gerçekleştirilmektedir.
-Sermayeyi tabana yayma amacı, bir yönüyle serbest piyasa ekonomisinin işlerliğe kavuşturulması amacına, bir yönüyle ise siyasal demokrasi ve kişisel özgürlüklerin sağlanması amacına hizmet etmektedir. Ancak mevcut özelleştirme uygulamalarında sermayenin tabana yayılması, yani bireysel hisse senedi sahibi sayısının özelleştirme uygulamalarından sonra hızla azaldığı, halkın elindeki hisse senetlerinin, temel yatırımcı kuruluşlar tarafından satın alındığı ve bu kuruluşların sermaye piyasasını yönettikleri görülmüştür. Örneğin İngiltere’de British Aerospace’in özelleştirilmesinden sonra hisse sahibi sayısı 1980-81 yıllarında 158.000 iken bu sayı 1983’de 26.000’e, yine Amersham International’deki 65.000 olan hisse sahibi sayısının 7.500’e düştüğü tespit edilmiştir. İngiltere’de genel olarak halka arz uygulamalarından sonra 1981-83 döneminde bireysel yatırımcıların oranı %28 iken, 1987-88 döneminde bu oran %20’ye düşmüş, kurumsal yatırımcıların payı ise %69’dan %75’e çıkmış, Japonya ve Tayvan’daki uygulamalarda da benzer durum gözlenmiştir.
Ancak, tüm bu tespitlere rağmen, halka arz yöntemiyle özelleştirme uygulaması, en sağlıklı özelleştirme yöntemlerden birisi olarak kabul edilmektedir. Bu durum, hisse senetleri belli bir süre sonra kurumsal yatırımcılarda toplasa da, hisse sahibi sayısının, özelleştirme öncesi uygulamalara göre yine de çok fazla artmasından, bu satış yönteminin, büyük müteşebbislerin yatırıma yöneltebileceği fonlar yerine, bireysel yatırımcıların atıl tasarruflarını hedef olmasından kaynaklanmaktadır.
1.2.2.2-Mali Amaçlar: Özelleştirme ile gerçekleştirilmek istenen mali amaçları 3 başlık altında toplamak mümkündür.
-Devlete gelir sağlamak: Özelleştirme, giderek artan iç ve dış borçlarının kapatılmasında, kamu açıklarının düşürülmesinde bir araç olarak kullanılmaktadır. Özelleştirmenin bu amaçla kullanılması, özelleştirme kuramcıları ve taraftarlarınca da eleştirilmektedir. Bu yaklaşıma göre, kamu kesimi açığı, cari gider ve gelir (ağırlıklı olarak vergi geliri) farkından oluşan dinamik bir olgudur. Bu denkliği sağlayacak yapısal önlemlerden alınmadıkça, satış geliri ile en fazla 1-2 yıllık açık kapatılabilir.
Diğer taraftan, kamu açığını gidermek için temel mal ve hizmetlerin özelleştirilmesi, gelir dağılımı bozukluğuna yol açar, fırsat eşitliğini kaldırır. Özelleştirme gelirinin, yeni yatırım alanlarında ve toplam üretim kapasitesini arttırmaya yönelik kullanılması halinde, rasyonel olacağı savunulmaktadır.
-KİT’lerin borç yükünden kurtulmak: Bu da eleştirilen bir amaç olup, kamu kesimini rasyonalize etmek ve israftan kaçınmak yerine, bu kuruluşları satarak kolay yolu seçmenin, sağlam bir gerekçe oluşturmadığı ileri sürülmektedir.
-Vergileme yapısını değiştirmek: Hükümetler KİT fiyatlarını vergilendirme aracı olarak ta kullanmaktadırlar. Dolaylı vergiler ise, her gelir grubuna aynı tutarda yansıdığı için, adaletsiz bir vergilendirme biçimi olarak görülmektedir. Özelleştirme ile KİT fiyatlandırma mekanizması kullanılarak dolaylı vergi alma politikası yerini, özelleşen kuruluşlar kar elde ettiği sürece, bunlardan alınacak gelir ve kurumlar vergisi gibi dolaysız vergilere bırakacaktır.
1.2.2.3-Toplumsal-siyasal amaçlar: Toplumsal siyasal amaçlar, klasik öğreti çerçevesindeki ekonomik amaçların gerçekleşmesi halinde, toplumsal olarak ortaya çıkacak artılar varsayımına dayanmaktadır. Özelleştirme ile serbest rekabet düzeni içinde kıt kaynakların optimal dağılımı gerçekleşecek, bu da toplumsal refahın optimizasyonunu sağlayacaktır. Özelleştirmenin gelir dağılımını düzeltici etkisi üzerinde durulurken, işletmenin hisse senetlerine sahip olan çalışanların ücret dışı gelirlerden istifade etme imkanından söz edilmiş olmakta, ekonomik işletmelerden kazanç ve pay elde etme işinin bir kesimle sınırlı kalmayarak tabana yayılmasından bahsedilmekte, böylece dengeli bir toplum yaratma hedefine ulaşılacağı beklenilmektedir.
Diğer taraftan, özelleştirme bir iktisat politikası aracı olarak ortaya çıkmakla birlikte, özelleştirmeden beklenen amaçların genişlemesi ile ideolojik ve siyasal amaçlar için de kullanılmaya başlanılmıştır. Devletin ekonomik ve siyasi hayattaki yerini yeniden tanımlayarak, onu klasik fonksiyonlarına döndürmek isteyen akımlar için özelleştirme, devletin iktisadi yaşamdaki yerini daraltmanın, onu savunma, güvenlik, eğitim, sağlık gibi asli fonksiyonlarına döndürmenin bir aracı olarak görülmektedir.
Özelleştirmeyle ilgili diğer bir beklenti de demokratikleşmeyle ilgilidir. Neo-liberal akım, mülkiyetin tabana yaygınlaştırılmasının, demokratikleşme anlamına geleceğini, fertlerin politik anlamdaki özgürlüklerinin, ancak özel mülkiyet sahipliğine bağlı olarak gerçekleşebileceğini savunmaktadır.
1.2.3- Özelleştirme yöntemleri:
Özelleştirmeyle ilgili olarak uygulanan başlıca yöntemler şunlardır.
-İhale yöntemi (contracting-out): kamu tarafından gerçekleştirilmekte olan bir mal ve hizmetin üretiminin, tamamen veya kısmen, ihale ile belirlenen firmaya devredilmesidir. İhalede temel ölçü, o hizmetin minimum maliyetle yapılması olduğu için, etkinliğin yanısıra, kamu giderlerinde tasarruf sağlamayı hedefleyen bir yöntemdir. Bu yöntem Türkiye’de, gerek KİT’ler, gerekse diğer kamu kuruluşlarında, maliyetlerde tasarruf sağlaması ve son yıllarda personel konusunda getirilen kısıtlamalar nedeniyle büyük çapta uygulanmaktadır. Başlangıçta temizlik, yemek ve benzeri hizmetler sözleşme ile müteahhitlere verilirken, daha sonra doğrudan üretimle ilgili hizmetler de sözleşme ile firmalara ihale edilmeye başlanılmıştır. Örneğin Etibank’ın bir çok işletmesinde bazı maden ocaklarındaki üretimin tamamı müteahhit aracılığı ile gerçekleştirilmektedir. Yöntem belediyeler tarafından da yol bakım onarımı, çöplerin toplanması, park bahçe yapımı ve benzeri hizmetlerde uygulanmaktadır.
-Yasal-kurumsal serbestleşme (deregulation): Aslında bir özelleştirme yöntemi olmaktan çok, kamu ekonomisinin sınırlarını daraltmaya ve tüm ayrıcalıklarını kaldırmaya yönelik bir iktisat politikası aracıdır. Ekonomik faaliyetlerde piyasa şartlarına işlerlik kazandırılması, devlet tekelindeki iktisadi faaliyetlerde özel sektörün önündeki giriş engellerinin kaldırılması yönündeki uygulamalar olarak tanımlanmaktadır. Yasal kurumsal serbestleşmeye, özelleştirme kuramcıları ve uygulamalarda büyük destek sağlayan Dünya Bankası ve İMF tarafından büyük önem verilmekte, ekonomide etkinliğin sağlanmasında ön şartlardan birisi olarak görülmektedir. Türkiye’de 24 Ocak 1980 kararlarını izleyen süreçte, yasal kurumsal serbestleşme yönünde çeşitli uygulamalar yapılmış, piyasa ekonomisine devletin müdahalesini asgariye indirecek para ve maliye politikaları değişikliklerinin yanı sıra 3032 sayılı Yasa ile 1984 yılında çay tekeli, 3291 sayılı Yasa ile 1986 yılında tütün tekeli kaldırılmıştır
-Satış yöntemi (asset sales): Bu yöntem kamu kuruluşunun aktiflerinin kısmen veya tamamen satılması olup, 2 alt yöntem şeklinde uygulanmaktadır.
Doğrudan satış yöntemi: Türkiye’deki uygulama şekliyle varlık satışı olarak da adlandırılmaktadır. Burada kamu kuruluşunun aktiflerinin tamamı veya bir kısmı özel kişi veya kuruluşlara satılmaktadır.
Hisse senedi yoluyla satış yöntemi: Bu yöntemde kamu kuruluşunun hisse senetleri aracılığı ile bireylere ve/veya özel kuruluşlara satışı söz konusudur. Hisse senetlerinin satışı doğrudan halka, tek bir alıcıya, o kamu kuruluşunda çalışanlara ve seçilmiş finansal aracı kuruluşlara yapılabilir. KİT hisselerinin tamamının veya bir kısmının bir alıcı ya da alıcı grubuna doğrudan satışı söz konusu olup, blok satış olarak da adlandırılmaktadır. Sermaye piyasaları aracılığıyla satışta halka arz uygulaması söz konusudur.
-Yönetim devri yöntemi (Management Contract Method):İşletme sözleşmesi yöntemi adı verilen bu yöntemde KİT’lerin yönetimi özel sektöre devredilmektedir. İmzalanan sözleşmelere eklenecek bir madde ile belli sürelerin bitiminde KİT’in kendisi de şirket tarafından satın alınabilmekte, ancak yöntem olarak bu transferin mutlaka yapılması gerekmemektedir. Bu yöntem, turizm, sağlık hizmetleri, şehiriçi toplu taşımacılık hizmetleri bakımından uygulanabilir yöntem olarak kabul edilmektedir.
-İşletme hakkı devri: Mülkiyeti kamuda kalmak kaydıyla, mal ve hizmet üretim birimlerinin işletilmesinin özel sektöre devredilmesidir.Türk mevzuatına 2983 sayılı Tasarrufların Teşviki ve Yatırımların Hızlandırılmasına Dair Kanunla girmiş olup, bu tip özelleştirme uygulamaları limanların ve elektrik santrallerinin işletme haklarının verilmesinde uygulanmakta, mülkiyet hakkı kamuda kalmaktadır.
-Finansal Kiralama yöntemi (leasing): Burada özel şirketlere kiralanan KİT’ler söz konusudur. Özel şirketlere kiralanan kamu kuruluşlarının belli süre içinde kiracı veya işletmeci şirketler tarafından mal ve hizmet üretiminde kullanımı ve uzun dönemde satın alınması öngörülmektedir.
-İmtiyaz Devri (Franchising Method): Bu yöntem esas olarak doğal tekellerin söz konusu olduğu üretim faaliyetlerinde kullanılmaktadır. Elektrik, su, demiryolları gibi sanayilerde ölçek büyümesi sonucu şirketin maliyetinin düşmesi ile ortaya çıkan doğal tekelleşmenin olduğu üretim alanları, imtiyaz sözleşmesi ile özel kesime devredilmektedir. Hizmetin büyük ölçekte olası maliyetlerin düşmesine ve doğal tekelin doğmasına yol açmaktadır. Bu alanların özel sektöre devredilmesiyle, verimsiz çalışması nedeniyle doğal tekel avantajlarını tüketicilere ucuz fiyat şeklinde yansıtamayan KİT’ler yerine, yapılacak pazarlık sonucunda söz konusu mal ve hizmeti en düşük bedelle piyasaya sunmayı kabul eden firmanın imtiyazı alacağı, dolayısıyla aynı mal ve hizmeti tüketicilerin daha ucuza tüketecekleri iddia edilmektedir.
-Fiyatlama yöntemi: Bu yöntemde daha önce ücretsiz olarak sunulan bazı hizmetlerin fiyatlandırılarak belli bir bedel karşılığı sunulmasıdır. Fiyatlandırma yöntemi 1980 sonrasında Türkiye’de de geniş uygulama alanı bulmuş, yüksek öğretimden harç alınması, paralı yol uygulaması, reçete bedellerine katılım gibi çeşitli yöntemler uygulamaya konulmuştur.
1.2.4-Dünyadaki özelleştirme uygulamalarıyla ilgili genel değerlendirmeler:
1970’li yıllarda yaşanan krize çözüm olarak ortaya çıkan liberal politikaların, devletin ekonomideki yerinin küçültülmesini hedefleyen programlarının özünü, kamu mülkiyetinde bulunan kuruluşların özelleştirilmesi oluşturmuştur. Bu çerçevede özelleştirme, 1980’li yıllardan itibaren gelişmişlik derecelerine bağlı olmaksızın, 60’dan fazla ülkede uygulanmış, IMF ve Dünya Bankası kredi verme koşullarını, ülkede piyasa ekonomisi kurallarının geçerli olması için gerekli idari düzenlemelerin yapılmasına, kamu girişimciliğinin alanının daraltılmasına yönelik önlemlerin uygulamaya konulmasına bağlamışlardır.
Gerçekleştirilen ve Banka tarafından desteklenen özelleştirme uygulamaları, her programın özel koşullar dikkate alınarak uygulanması gerektiğini, başarının, hükümetlerin bu konudaki kararlılıklarına, alıcının yönetim kapasitelerine, ülkede özel sektörün gelişmişlik düzeyine bağlı olduğunu göstermiştir.([1])
Söz konusu raporlarda yer alan tespitlere göre;
“-Güçlü politik desteğin, programı yönetecek kademelerin bulunduğu, piyasa ekonomisi gelişmiş ve regüle edilmiş ülkelerdeki özelleştirme uygulamalarında, az gelişmiş ülkelere göre daha büyük başarılar elde edilmiştir.
-Kamu varlıkların satışı anlamıyla özelleştirme, tek başına başarıyı, diğer bir deyişle satılan teşebbüste verimliliğin artacağını garanti etmemektedir. Mülkiyet transferi, tekelleri önleyici ve rekabeti sağlayıcı politikalarla birlikte uygulamaya konulmalıdır. Rekabetçi bir yapıya sahip dengeli ekonomilerde güçlü, düzenleyici kurumların varlığıyla birlikte, özelleştirme amaçlarına ulaşabilir. Özelleştirme, tek başına, piyasa ekonomisi oluşturmanın bir aracı değildir. Piyasa ekonomisinin ve özel sektörün gelişmediği ülkelerde, bu koşullar sağlanıncaya kadar büyük özelleştirmelerin ertelenmesi ve piyasa düzenleyici reformlara ağırlık verilmesi tavsiye edilmektedir.
-Özelleştirme uygulamaları ekonomilerin liberalleşme sürecinden sonra uygulamaya konulmalıdır, eğer özelleştirme piyasa ekonomisini yerleştirmeye yönelik reformların önünde giderse, alıcılara, kamunun sahip olduğu bazı ayrıcalıkların transferi anlamına gelir ki, bu durum, arzulanan sonuçlar bir yana, mevcut durumun daha da kötüleşmesine neden olabilir”(1)
Dünya Bankasının yukarıda alıntı yapılan değerleme raporunda olduğu gibi, diğer birçok raporunda ve özelleştirme sonuçları üzerine araştırma yapan akademisyenlerin yapıtlarında, ağırlıklı olarak yer alan husus, piyasada rekabeti sağlayacak önlemler olmaktadır. Bu durum, kamu ekonomik girişimlerinin önemli kısmının tekel statüsüne sahip olmasından ve özelleştirme ile kamu tekellerinin özel tekellere dönüşümüne yol açılabileceği kaygısından ileri gelmektedir.
Kamu faydaları (public utilities) olarak isimlendirilen; gaz, su, elektrik, telekomünikasyon hizmetleri doğal tekel özelliklerine sahip oldukları için, bu tür birimlerin özelleştirilmesinde rekabet ortamının yaratılması veya tam rekabet koşullarına uygun bir çalışma ortamının geçerli kılınması için, bağımsız regulasyon idarelerine ihtiyaç duyulmuştur.
Regulasyon idareleri diğer tekellerde olduğu gibi doğal tekellerde ortaya çıkması kaçınılmaz olan fiyat düzensizliklerini engelleme amacına yöneliktir. Özel sektörde doğal tekelin varlığı halinde firma geliri tüketiciden alarak kendi hissedarlarına yansıtacak, bu nedenle fiyatları yüksek belirleyecektir. Özel tekelci üretimi marjinal maliyetin marjinal geliri kestiği noktada durdurur ve karını maksimize eder. Özel tekelin kötü etkilerinin giderilmesi için Klasik iktisatçılar alt yapı hizmetlerinin kamu teşebbüsleri tarafından yerine getirilmesini savunmuştur.[2]
Regulasyon idarelerinin başlıca görevi tekelin olumsuz etkilerinden tüketicileri korumak için fiyatların aşırı karlara olanak vermeyecek düzeyde olmasını ve belli bir ürün kalitesini sağlamaktır. Regulasyon idareleri öncelikle tüketiciyi korumak için tekel fiyatını ya da tekel rantını önleyici yetkilerle donatılmışlardır. İngiltere uygulamasında kamu faydalarının ürün fiyatları, fiyat belirleme formülüne göre yıllık enflasyon artışının altında ürün fiyat artışı sağlayacak şekilde belirlenir. Bazı durumlarda ise, örneğin su idaresinin fiyatlarında, Avrupa Topluluğu standartlarına ulaşmak için gerekli yatırımların yapılması amacıyla, tüketici fiyat endeksindeki artışın üzerinde fiyat belirlenmesi de mümkündür. Fakat mevcut uygulamaların su hariç diğerlerinde, fiyatlar genellikle reel düşüşler sağlayacak şekilde belirlenmiştir.
İngiltere’de özelleştirme uygulamaları:
1980’li yıllarında özelleştirme uygulamaları ilk kez, İngiltere, Şili, Arjantin ve Meksika’da uygulamaya konulmuştur. Diğer 3 ülkede özelleştirme esas olarak dış borç ödemelerine ve artan bütçe açıklarına yönelik bir önlem olarak gündeme gelirken, İngiltere’de özelleştirmenin başlıca amacı, ekonomide rekabet kurallarına işlerlik kazandırılması, kamu kesimindeki savurganlığın önlenmesi, tüketicinin korunması gibi çok sayıda fonksiyonu yerine getirmek olmuştur.
İngiltere’de özelleştirmenin bilinen bütün yöntemleri denenirken, en çok kullanılanı halka arz yöntemi olmuştur. Halka arz yöntemiyle yatırımcı sayısı 10 yılda 3 milyondan 9 milyona çıkarılmıştır. Genellikle zarar eden küçük çaptaki işletmelerin özelleştirilmesinde ise blok satış yöntemi kullanılmıştır.
British Gas (gaz), British steel (çelik), British Petroleum (petrol), Britoil (petrol) British Telecom gibi kuruluşlar halka arz yöntemiyle özelleştirilirken Rollsroyce ve Jaguar, Short Brothers (uçak sanayi) Amersham İnternational (kimya), Warship Yards (savaş gemi inşaatı), Aerospace gibi kuruluşlar ise blok satış yöntemiyle özeleştirilmiştir.
İngiltere’de, özelleştirme sonrası tekelci eğilimleri önlemek ve serbest rekabet koşullarına işlerlik kazandırmak amacıyla, özelleştirme uygulamaları ile beraber çok sayıda düzenleyici kurum oluşturulmuştur.
İngiltere’de uygulanan regulasyon sisteminde regulasyon idaresi bir devlet bakanlığı ile ilgilendirilmiştir, yönetim kurulu başkanı bakan tarafından atanır ve idare politik müdahalelerden bağımsız olarak çalışır. Söz konusu kurumların başlıcaları şunlardır:

Ekonomik regulatörler Kuruluş yılı Faaliyet alanı
Civil Aviation Auttority 1971 Havaalanları
Office of Telecommunication 1984 Telekomünikasyon
Office of Gas Supply 1986 Gaz
Office of Water Services 1989 Su
Office of Electricity 1990 Elektrik
Kalite regulatörleri
National Rivers Authority 1989 Su
HM Inspectorate of Pollution 1987 Tüm sektörler
Independent Television Commission 1991 Kablo ve uydu TV
Radio Authority 1991 Radyo
Broadcasting Standards Council 1990 Radyo ve TV yayıncılığı
Rekabet regulatörleri
Office of Fair Trading 1951 Tüm sektörler
Monopolies and Mergers Commission 1948 Tüm sektörler
1.Gaz sağlama yönetimi (Office of gas supply): Bu kurum, fiyatlandırmaya yönelik uygulamaları gerçekleştirmek, hizmet kalitesini kontrol etmek serbestleşme uygulamalarını değerlendirmek vb. amaçlarla kurulmuştur.
2.Adil ticareti izleme yöntemi: (Office of fair trading review):Benzer iş yapan gaz şirketleri arasındaki rekabet koşullarının iyileştirilmesi, pazar paylarının saptanması gibi görevleri yürütmek üzere kurulmuştur.
3.Monopoller ve şirket birleştirmeleri komisyonu: (monopolies and mergers commission) Özelleşen şirket yönetimlerinin, kamu çıkarlarına aykırı uygulamalarını belirlemek ve tekelci oluşumları önlemek amacıyla kurulmuştur.
4.Telekomünikasyon yönetimi (office of telecommunications): Telekomünikasyon sektöründe kurulacak şirketlere izin vermek, çalışma koşullarını ve kuralları saptamak, sektördeki olumsuz rekabet koşullarını ortadan kaldırmak, tüketiciyi koruyucu önlemler almak, fiyat tavanını belirlemek vb. amaçlar için kurulmuştur.
İngiltere’de özelleştirme uygulanan fiyat politikası da; fiyat yükselmelerine karşı tüketiciyi korumak ve tekelleşme eğilimlerini kontrol altına almak amaçları doğrultusunda oluşturulmuştur. Bunlardan en bilinen yöntem (RPI-X) formülünün uygulanmasıdır. Formüldeki RPI, perakende fiyat endeksini (retail price index), X ise verimlilik yada karlılık oranını yansıtacak şekilde hesaplanan değerdir. Örneğin RPI 7 ise ve X parametresi de 3 olarak belirlenmişse, özelleşen şirketin kar marjı %4’dür. Söz konusu formül, belli aralıklarla gözden geçirilerek, sapmaları düzeltici önlemler alınmıştır.
Fiyat politikasında diğer bir uygulama ise, düşük gelir gruplarını desteklemeye yönelik çapraz fiyat (cross subsidization) uygulamasıdır. Bu yöntemde, özelleşen firma, aynı hizmeti düşük gelir gruplarına daha düşük fiyattan sunarken, maliyet farkını yüksek gelir gruplarına uyguladığı fiyata yansıtmaktadır.
İngiltere özelleştirme uygulamalarında şirket hisselerinin devletçe istenmeyen kişi ve kuruluşların eline geçmesini güvenlik nedeniyle önlemek veya şirketin özelleştirme sürecinde şirket yönetiminin özel sektöre adapte olması için fırsat tanımak amaçlarıyla altın hisse uygulamasına gidilmiştir. İmtiyazlı bir hisse olan altın hisse uygulaması, kamu şirketlerinde kamuya ait payların veya kamu varlıklarının yönetiminin tamamen devlet kontrolünden çıkıp, özel sektöre devredilmesi halinde dahi devlete müdahale hakkı vermektedir. (Türkiye’de altın hisse uygulaması olarak 1994 yılında çıkartılan 4046 sayılı Kanun ile bazı kuruluşların %49’dan fazlasının özelleştirilmesi halinde imtiyazlı hisse oluşturulması zorunluluğu getirilmiş ve bu hissenin süresiz olarak şirket sermayesi içinde bulundurulması benimsenmiş olup bu kuruluşlar THY, Ziraat Bankası, Halk Bankası, TMO Alkoloid Müessesesi ve TPAO’dır.) İngiltere’de altın hisse uygulaması 40’tan fazla şirket için kimisinde belli sürelerle geçerli olmak üzere kimisinde ise süresiz olarak yürürlüğe konulmuştur.
Yine özelleştirme uygulamaları sonucunda şirket mülkiyetinin çeşitli nedenlerle istenmeyen kişi ya da gruplara geçmesini önlemek için altın hisse uygulaması dışında yollar da izlenmiş, örneğin British Airways’in özelleştirilmesinde altın hissenin yanı sıra İngiliz vatandaşlarının blok olarak %15, yabancıların ise %25’ten fazla hisseye sahip olmaları sınırlandırılmıştır.
Latin Amerika ülkelerinde özelleştirme:
Dünyada geniş kapsamlı ilk özelleştirme uygulaması Şili’de gerçekleştirilmiştir. Şili’de özelleştirme uygulaması önce Allende döneminde devletleştirilen 240 kadar kuruluşun, eski sahiplerine bedelsiz olarak verilmesiyle başlamış, daha sonra diğer kamu kuruluşlarına geçilmiştir. Ancak özelleştirme uygulamalarının kredili yapılması alıcılarında dış borçlanmaya başvurması nedeniyle satış işlemlerinden kısa bir süre sonra tekrar finansal krize girilmiştir. Böylece özelleşen kuruluşların kısa bir süre sonra tekrar devletleştirilmesi, belli bir dönemin ardından da özelleştirilmesi gündeme gelmiştir. Dünya Bankası tarafından da başarısız görülen Şili özelleştirme uygulaması, diğer Latin Amerika uygulamalarına kaçınılması gereken bir örnek olmuştur.
Arjantin’de ise özelleştirme, %200 oranlarında kronik enflasyon koşullarında, vergileme, dış ticaret gibi çeşitli mali ekonomik reform paketinin bir parçası olarak uygulanmıştır.


2. ÖZELLEŞTİRME: YASAL DÜZENLEMELER VE UYGULAMA
Türkiye’de devletin ekonomik yaşama zorunlu olmadıkça girmemesi, devletçe gerçekleştirilen ekonomik faaliyetlerin de zaman içinde özel kesime devredilmesi prensibi, Cumhuriyetin ilk yıllarına kadar uzanmaktadır. Türkiye’de ilk KİT’ler kurulurken, kuruluş yasalarında ileride özel sektöre devredileceklerine ilişkin hükümlerin de yer aldığı görülmektedir. Nitekim 1925 yılında kurulan Sanayii ve Maadin Bankası kuruluş yasasının 8. maddesinde “Bankanın kendisine devredilen fabrika gibi işletmelerin %51 payını kendisinde ve Türk soylu kişilerde bırakmak koşulu ile %49 payı elinden çıkarabileceği” hükmü yer almıştır. Yine 1933 yılında kurulan Sümerbank’ın kuruluş yasasında da “Hükümetin teklifi üzerine umumi heyetçe verilecek karara göre, bu hisse senetlerinin kısmen veya tamamen Türk eşhas ve müesseselerine satılması caizdir” hükmü yer almıştır.
KİT’lerin özel sektöre devri, 1950’li yıllarda hükümet programlarına bile girmiş, ancak uygulamaya yönelik ilk ciddi çalışmalar 1980’li yıllarda başlamıştır. 24 Ocak Kararlarını izleyen süreçte, devlet bütçesine getirdikleri yükü ortadan kaldırmak için kısa vadeli bir çözüm olarak KİT fiyatları serbest bırakılmış, uzun dönemli ve “kalıcı” bir çözüm olarak da “özelleştirme” gündeme gelmiş, V. 5 Yıllık Kalkınma Planından itibaren özelleştirme, kalkınma planlarına bir hedef olarak girmeye başlamıştır.
5.V Yıllık Kalkınma Planında Kamu İktisadi Teşebbüslerine bağlı bazı işletmelerin, hisse senetleri satışı yoluyla halka açılmasının sağlanacağı, özel sektörün yeterli olduğu alanlarda yeni yatırımlardan kaçınılacağı bir politika olarak benimsenmiştir.
Bu hedefe yönelik olarak 1985 yılı Programı KİT politika ve tedbirlerinde, “Kamu iktisadi teşebbüslerinin hisse senetleri satışı yoluyla halka açılması ve işletme haklarının devri konusunda yasal düzenlemelerin yapılacağı” hükmü yer almış ve 1985 yılı icra planının 42 nolu tedbiri çerçevesinde 1985 yılı başında Devlet Planlama Teşkilatında “KİT’lerin özelleştirilmesi Master Plan Projesi” çalışmaları başlatılmış, ve Plan Mayıs 1986’da tamamlanarak hükümete sunulmuştur. VI. 5 Yıllık Kalkınma Planında kamu iktisadi teşebbüsleriyle ilgili temel politika; “iktisadi etkinliğin arttırılması ve sermayenin tabana yayılmasının sağlamak üzere başlatılan özelleştirme programının süratle geçekleştirilmesi” olarak belirlenmiştir.
Özelleştirmeye ilişkin gerçekleştirilen 3 temel yasal düzenlemeyi, 2983, 3291 ve 4046 sayılı yasalar olarak sıralamak mümkündür. Söz konusu yasalar genel olarak özelleştirmeye ilişkin hususları düzenlemekle birlikte 1980’li yıllardan 2001 yılına kadar gelen süreçte, sundukları hizmetin özelliklerinden kaynaklanan yasal nedenlerle, enerji ve telekomünikasyon alanlarında ayrı düzenlemeler yapılmış, ayrıca ekonominin liberalleşmesi politikası doğrultusunda tekel niteliğini haiz bazı kamusal üretim alanlarında da (çay ve tütün gibi) özel sektörün de faaliyet göstermesine olanak sağlayan yasal değişikliklere gidilmiştir.
Söz konusu 3 temel yasanın yanısıra, esas olarak KİT’lerin kuruluş ve faaliyetlerini düzenleyen 233 sayılı KHK’de de, özelleştirmeye ilişkin hükümler yer almıştır.
Özelleştirme uygulamaları, halen mevcut mevzuat çerçevesinde, Özelleştirme İdaresi, Enerji Bakanlığı ve Ulaştırma Bakanlığı olmak üzere üç ana kurum tarafından yürütülmektedir.
-Özelleştirme İdaresi, 4046 sayılı Yasa çerçevesinde, KİT, KİT statüsünde olmayan ve hisselerinin çoğunluğu devlete ait iştirakler, Hazineye ait paylar, genel ve katma bütçeli idarelerin doğrudan hizmeti ile ilgili olmayan varlıkların özeleştirilmesi uygulamalarını gerçekleştirmektedir.
-Enerji Bakanlığı, 3096 sayılı Yasa çerçevesinde, elektrik üretimi, iletimi ve dağıtımı ile ilgili olan özelleştirme uygulamalarını gerçekleştirmektedir.
-Ulaştırma Bakanlığı, 406 sayılı Telefon ve Telgraf Yasasına ek olarak çıkarılan 4161 sayılı Yasa çerçevesinde, Türk Telekom ve GSM Hatlarının özelleştirme işlemlerini gerçekleştirmektedir.
Özelleştirme uygulamalarına dayanak teşkil edecek yasal ve yönetsel altyapı oluşturma çalışmaları şu şekilde özetlenebilir.

2.1 2983 Sayılı Yasa:
Özelleştirmenin yasal altyapısını oluşturmaya yönelik ilk hukuki düzenleme 2983 sayılı "Tasarrufların Teşviki ve Kamu Yatırımlarının Hızlandırılmasına Dair Kanun"[5] ile yapılmıştır. 2983 sayılı yasa ile kamu iktisadi teşebbüsleri ile bunlara ait tesislere, hisse senedi ihracı yoluyla gerçek ve tüzel kişilerin ortak edilebilmesine veya bu tesislerin işletme hakkının belli sürelerle devrine olanak tanınmıştır.
2983 sayılı yasanın adı ve amacından anlaşılacağı üzere, özelleştirme söz konusu yasada, kamunun ekonomideki yeri ve etkinliğini azaltacak bir politika olarak değil, aksine kamu yatırımlarının hızlandırılmasına ilişkin kaynak sağlayacak ekonomik bir araç olarak yer almıştır.
Nitekim yasanın amacı 1. madde ile “istikrarlı ve güvenilir gelir verilmesi suretiyle tasarrufları teşvik ederek sağlanacak ek finansman kaynakları ile kamu yatırımlarını süratle gerçekleştirmek” olarak belirlenmiş, bu amaca yönelik olarak da KİT’ler dahil kamu kurum ve kuruluşlarına ait tesisler için gelir ortaklığı senedi, hisse senedi çıkartılması ve işletme hakkı verilmesine dair esaslar hükme bağlanmıştır.
Böylece ilk defa KİT’ler dahil kamu alt yapı tesislerinin gelirlerine ortak olunmasını sağlayacak şekilde gelir ortaklığı senedi, ve KİT’lerin mülkiyetine katılınmasını sağlayacak şekilde hisse senetleri çıkarılması ile belirli süreler dahilinde özel kişi ve kurumlarca işletilmesine olanak verecek şekilde işletme hakkı verme sistemi oluşturulmuştur.
Yasa, söz konusu senetlerin çıkarılması ve işletme hakkının verilmesine yönelik kapsam maddesi ile “özelleştirme” sözcüğünü telaffuz etmemekle beraber, bu konudaki hususları hükme bağlayan yasal düzenlemelerin başlangıcı olmuştur.
2983 sayılı Yasada, anılan senetlerin çıkartılması, işletme hakkının verilmesi ve sair hususlarla ilgili kararlar almak üzere Başbakanın veya görevlendireceği bir bakanın başkanlığında Toplu Konut ve Kamu Ortaklığı Kurulu (TKKOK)[6], çıkarılacak senetlerden ve tesislerin işletilmesinden sağlanacak gelirlerin toplanacağı Kamu Ortaklığı Fonu, TKKOK’nun alacağı kararların uygulanmasını sağlamak ve fonu idare etmek üzere Başbakanlığa bağlı Toplu Konut ve Kamu Ortaklığı İdaresi Başkanlığı (TKKOİ) kurulmak suretiyle, özelleştirmeye ilişkin idari düzenlemelerin de başlangıcı gerçekleştirilmiştir.
2983 sayılı yasada;
“Altyapı Tesisleri”, köprü, baraj, elektrik santralı, karayolu, demiryolu, telekomünikasyon sistemleri ile sivil kullanıma yönelik deniz ve hava limanları ve benzerleri,
“Tesis”; Kamu İktisadi Kuruluşları ve İktisadi Devlet Teşekküllerine (yurtdışındakiler de dahil)ait müessese, işletme, bağlı ortaklık ve benzerleri,
“Gelir Ortaklığı Senedi”; Kamu kurum ve kuruluşlarına (Kamu İktisadi Kuruluşları ve İktisadi Devlet Teşekkülleri dahil) ait altyapı tesislerinin gelirlerine hakiki ve hükmi şahısların ortak olması için çıkarılacak senetler,
“Hisse Senedi”: Kamu İktisadi Teşebbüsleri ile bunlara ait tesislere hakiki ve hükmi şahısların ortak olması çıkarılacak senetler,
“İşletme Hakkı”; Bu maddenin (b) bendinde tarif edilen tesislerin belirli süre ve şartlar dahilinde hakiki ve hükmi şahıslar tarafından işletilmesini ve varsa mamullerinin pazarlama ve dağıtımını yapması,
şeklinde tanımlanmıştır.
Tanımlardan görüleceği üzere; köprü, yol, baraj, elektrik santrali gibi alt yapı tesisi olarak nitelendirilen kamu varlıkları için sadece gelir ortaklığı senedi ihracına olarak tanınırken, KİT’ler için işletme hakkı devri ve mülkiyet devrine de olanak sağlayacak hükümler getirilmiştir. Ancak söz konusu düzenlemeler uygulamaya açıklık getirecek kapsam ve ayrıntıda olmayıp, tanımlar düzeyinde kalmış, uygulamaya ilişkin, yeterli olmasa da nispeten kapsamlı hükümler Kamu Ortaklığı Fonu Yönetmeliği ile düzenlenmiştir.
2983 sayılı Yasanın Özelleştirme İdaresi’ne (ilk düzenleme TKKOİ’ne) ilişkin hükümleri 4046 sayılı Yasa kapsamında yeniden düzenlenmiş olmakla birlikte, altyapı tesislerine ilişkin gelir ortaklığı senedi ihracına dair hükümleri yürürlüktedir. Kamu Ortaklığı Fonu’na dair hükümleri ise 4568 sayılı Yasa ile yürürlükten kaldırılmıştır. 2983 sayılı Yasanın halen yürürlükte olan kamu iktisadi teşebbüslerinin tesis, müessese ve bağlı ortaklıklarının gelir ortaklığı senedi, hisse senedi ihracı ve işletme hakkı devri suretiyle satışına ilişkin hükümlerinin bir bölümü 4046 sayılı Yasa ile yeniden düzenlenmiş olması sebebiyle uygulanmamaktadır.

2.2 233 Sayılı KHK
KİT’lerle ilgili ilk yasal düzenleme 1938 yılında 3460 sayılı Yasa ile ikinci düzenleme 1964 yılında 440 sayılı Yasa ile yapılmıştır. 440 sayılı yasa 19 yıl uygulandıktan sonra 1983 yılında 60 sayılı KHK ile uygulamadan kaldırılmış, 60 sayılı KHK 2929 sayı ile kanunlaştırılmış, ancak 9 ay gibi kısa bir uygulamadan sonra 1984 yılında çıkarılan 233 sayılı KHK ile yürürlükten kaldırılmıştır. KİT’ler halen 233 sayılı KHK hükümleri doğrultusunda faaliyetlerini sürdürmektedirler.
233 sayılı KHK, 2929 sayılı Kanunla aynı yıl ve kısa bir ara ile yürürlüğe girmiştir. 233 sayılı KHK ile KİT’ler; iktisadi devlet teşekkülü, kamu iktisadi kuruluşu (KİK), müessese ve bağlı ortaklık olmak üzere 4 ana gruba ayrılmış ve ilk kez 60 sayılı KHK’de getirilen KİK ve İDT ayrımı benimsenerek, ekonomik alanda ticari esasa göre faaliyet gösterenler İDT, kamu hizmeti niteliği ağır basan ve tekel niteliğindeki mal ve hizmetler üretmek üzere kurulanlar ise KİK olarak tanımlanmıştır. Yasada ayrıca iktisadi devlet teşekküllerinin ekonomik gereklere uygun olarak karlılık ve verimlilik ilkeleri doğrultusunda, kamu iktisadi kuruluşlarının ise ekonomik ve sosyal gereklere uygun olarak verimlilik ilkesi doğrultusunda çalışmaları öngörülmüş, böylece tekel niteliğindeki mallar ile temel mal ve hizmetler üretmek üzere kurulan kuruluşların, kar amacı gütmeden çalışmalarına olanak tanınmıştır.
233 sayılı KHK esas itibariyle KİT’lerin kuruluş, görev ve faaliyetleriyle ilgili hususları düzenlemekle birlikte, İDT-KİK ayrımının özelleştirme uygulamaları açısından, devletin elinde tutulması gerekenlerle, özel sektöre devri gerekenlerin, önceden tasnife tutulmasına kolaylık getirdiğini de söylemek mümkündür.
233 sayılı KHK’nın tek maddeden oluşan 4. Bölümünde, KİT’lerin tasfiyesine ilişkin hususlar düzenlenmektedir. 38.maddenin bölüm başlığı “Tasfiye”, madde başlığı ise “Teşebbüsler, müesseseler, bağlı ortaklıklar, işletmeler ve işletme birimlerinin ve iştiraklerin tasfiyesi veya satılması” şeklinde düzenlenmiştir.
38 maddede yer alan;
“-Kararname kapsamındaki teşebbüs, müessese, bağlı ortaklık, işletme, işletme birimlerinin ve iştiraklerinin tasfiye, devir, satış ve işletme haklarının verilme kararı Koordinasyon Kurulu tarafından alınır.
-Tasfiye devir, satış veya işletme hakkının verilmesi, 2983 sayılı Kanun’un öngördüğü esaslara göre Kamu Ortaklığı Kurulu tarafından yürütülür.
-Kamu Ortaklığı Kurulu bu işlemleri kolaylaştırıcı her türlü tedbiri alabilir, bu işlemlerden elde edilecek hasılanın fona yatırılması ve hesapların düzenlenmesine ait esaslar bir yönetmelikle tespit edilir.
Tasfiye, devir, satış ve işletme haklarından elde edilerek fona aktarılan hasılaya karşılık, tasfiye, devir, satış veya işletme hakkının verilmesi işlemine tabi değerlerin teşebbüs hesaplarında kayıtlı değeri, teşebbüsün veya bağlı ortaklığın sermayesinden tenzil edilir.
Gerçek ve tüzel kişilerin Türk Ticaret Kanunundan doğan ortaklık hakları saklıdır”
şeklinde yer alan hükümden görüleceği üzere, bugünkü özelleştirme mevzuatında yer alan özelleştirme yöntemlerinden bazıları ile uygulamaya tabi kuruluşlar belirlenmiştir.
Madde hükmünde özelleştirme yöntemleri; tasfiye, devir, satış ve işletme hakkı devri olarak belirlenmiş, bu yöntemlerin uygulanmasına ilişkin karar mercii ise Koordinasyon Kurulu ([7]) olarak belirtilmiştir.
Madde uygulamasına konu olacak kuruluşlar ise KİT’ler (İDT-KİK ayrımı yapılmaksızın) ve müessese, bağlı ortaklık, işletme, işletme birimleriyle iştirakler olarak sıralanmıştır.
Maddede söz konusu usullerin tanımına veya uygulanış şekline yer verilmemiş, uygulamanın 2983 sayılı Yasanın öngördüğü esaslar çerçevesinde Kamu Ortaklığı Kurulu tarafından yürütüleceği belirtilmekle yetinilmiştir.
Ancak daha önce açıklandığı üzere, 2983 sayılı Yasada da uygulamaya ilişkin herhangi bir düzenleme yer almamış, Kamu Ortaklığı Fonu Yönetmeliğiyle yapılan düzenlemeler ise yetersiz kalmıştır.
38. maddede, satış, tasfiye vb. uygulamalardan elde edilen hasılatın Fona yatırılacağı hükmü getirilmiş, ancak KHK’de Fonla ilgili herhangi bir tanımlamaya yer verilmediği gibi, yeni bir fon teşkiline ilişkin düzenleme de yapılmamıştır. Söz konusu uygulamaların 2983 sayılı Yasa çerçevesinde yürütüleceği hükmü ve 2983 sayılı Yasada yer alan “hisse senetleri ve işletme hakkı devirleri ile alt yapı tesislerinin işletilmesinden elde edilecek gelirlerin, ilgili kuruluşların bütçeleri dışında Merkez Bankasında kurulacak Kamu Ortaklığı Fonunda toplanacağı” şeklinde düzenleme karşısında, 233 sayılı KHK’de ifade edilen Fonun, Kamu Ortaklığı Fonu olduğu sonucuna varılmaktadır.
233 sayılı KHK’den sonra özelleştirmeyle ilgili 3291 ve 4046 sayılı Yasalar çıkmasına rağmen, 38. madde herhangi bir şekilde değişikliğe uğramamış olup[8] halen yürürlüktedir.
3291 sayılı Yasa 233 sayılı KHK’nin 38. maddesini yürürlükten kaldırmamış, sadece “233 sayılı KHK’nin 38. maddesi ile diğer kanunların, bu Kanuna aykırı hükümlerinin uygulanmayacağı”nı belirtmekle yetinilmiştir.

2.3 3291 Sayılı Yasa:
Türkiye’de özelleştirmeyle ilgili ilk kapsamlı düzenleme 3291[9] sayılı Yasa ile gerçekleştirilmiştir. 3291 sayılı Yasa, yalnızca özelleştirme uygulamalarına yönelik olmayıp, 7 ayrı kanunda da değişiklik yapan bir metin olarak düzenlenmiş, aynı zamanda 1177 sayılı Tütün Tekeli Kanunu da aynı düzenleme ile yürürlükten kaldırılmıştır.
Yasa ile “özelleştirme” sözcüğü ilk defa mevzuatımızda yer almış, yeterli düzeyde olmasa da; özelleştirme kapsamına ve kapsama alma sürecine, özelleştirilen kuruluş personelinin sosyal güvenlikle ilgili haklarına ilişkin düzenlemeler yapılmıştır.
Yasanın “Kamu İktisadi Teşebbüslerinin özelleştirilmesi ile ilgili Hükümler” başlıklı 4 maddeden oluşan 5. Bölümünde özelleştirmeyle ilgili hususlar düzenlenmiştir.
2.3.1 3291 sayılı Yasaya göre özelleştirilebilecek kuruluşlar:
3291 sayılı Yasada, sadece KİT’ler, müessese, bağlı ortaklık, işletme, işletme birimleri, varlık ve iştirak paylarının özelleştirilmesine ilişkin hükümler düzenlenmiş, diğer kamu varlık ve hizmetlerinin özelleştirilmesine yer verilmemiştir.
Özelleştirmeye konu söz konusu kuruluşlardan KİT, müessese, işletme, bağlı ortaklıklar ve iştirake ilişkin tanımlamalara 233 sayılı KHK’de yer verilmiş, 3291 sayılı Yasada ayrıca bir tanımlamaya gidilmemiştir. Ancak 3291 sayılı Yasada yer alan “işletme birimi” ve “varlık”ların tanımı her iki düzenlemede de yer almamıştır.
(s.32-33 deki tartışmadan özet al)
2.3.2Özelleştirmeye uygulamalarıyla ilgili kurumsal yapı:
3291 sayılı Yasada özelleştirme konularında karar mercii olarak iki ayrı organ öngörülmüş olup, KİT’lerin özelleştirilmesine ilişkin karar yetkisi Bakanlar Kuruluna, müessese, bağlı ortaklık, işletme ve işletme birimlerinin özelleştirme yetkisi ise TKKOK’na[10] verilmiş, Kurul ayrıca bu kuruluşlara ait iştiraklerdeki kamu paylarının satış ve devir konusunda da yetkili kılınmıştır. Özelleştirme programının yürütülmesi konusunda ise, 2983 sayılı ile oluşturulan KOİ Başkanlığı görevlendirilmiştir.
2.3.3Özelleştirme iş akışı:
3291 sayılı yasada özelleştirme uygulamalarıyla ilgili ayrıntılı düzenleme yapılmamış, genel nitelikteki açıklama ve yetkilendirmelerle yetinilmiştir.
Yasa ile özelleştirilmesine karar verilen KİT’ler ve bunlara ait birimlerden hangilerinin hisse senetlerinin veya varlıklarının satılacağına, kiralanmalarına, işletme hakkı verilmesine, devir veya tasfiyelerine karar vermek ve bu konularda her türlü düzenlemeyi yapmak yetkisi TKKOK’na verilmiştir.
Özelleştirme kararı verilen kuruluşlarla ilgili olarak yapılacak işlemler ise şu şekilde belirtilmiştir:
-Özelleştirilmesine karar verilen kuruluşlardan, KİT ve bağlı ortaklıkları doğrudan doğruya, müessese, işletme ve işletme birimleri ise anonim ortaklık haline getirildikten sonra hiç bir işleme gerek kalmaksızın, bağlı oldukları bakanlıkla ilişkileri kesilerek Başbakanlığa bağlanmış sayılacaklardır.
-Bu kuruluşlardaki doğrudan veya dolaylı olarak devlete ait olan hisselerin tamamı, bedel alınmadan TKKOİ’ne devredilecektir.
-Özelleştirme kararı verilen kuruluşlar Türk Ticaret Kanunu, Sermaye Piyasası Kanunu ve diğer kanunlardaki şartlar aranmaksızın anonim ortaklığa dönüşmüş sayılacaktır.
TKKOK’na özelleştirme karar ve uygulama yetkilerinin dışında, kuruluşlarla ilgili olarak; sermayelerindeki kamu payı %50’nin altına düşünceye kadar faaliyetleri, organları yönetim ve denetimi konularına ilişkin karar vermek sermaye miktarlarını tespit etmek ve bu konularda gerekli her türlü düzenlemeyi yapmak yetkisi verilmiştir.
Söz konusu hükümler çerçevesinde;
-KİT’ler Bakanlar Kurulunca
-Özelleştirmeye konu diğer birimler TKKOK’ca özelleştirme programına alındıktan sonra,
Yasada hisse senedi satışı, varlık satışı, işletme hakkı verilmesi, devir ve tasfiye olarak belirlenen yöntemlerden hangisinin uygulanacağına da TKKOK’nca karar verilmiş, özelleştirme işlemi ise o tarihte yetkili kurum olan KOİ tarafından gerçekleştirilmiştir.
2.3.4 3291 ve 2983 sayılı yasalarda yapılan değişiklikler:
Özelleştirme uygulamalarından beklenen hedeflere ulaşılmasında karşılaşılan güçlüklerin giderilmesi amacı ile uygulamalara esas teşkil eden 2983 ve 3291 sayılı yasalarda, çeşitli tarihlerde değişikliğe gidilmiştir. Ancak gerçekleştirilen bu değişiklikler, zaten dağınık olan mevzuatı daha da karışık hale sokmuştur.
3291 ve 2983 sayılı yasalarda yapılan değişiklikleri şu şekilde özetlemek mümkündür.
a)304 sayılı KHK ile([11]) 2983 sayılı Yasanın TKKOK’nun teşkiline ilişkin maddesi yürürlükten kaldırılmış, Yüksek Planlama Kurulunun (YPK) ([12]) oluşumuna ilişkin düzenlemeler yapılarak, ilgili mevzuatta TKKOK’na verilmiş olan görevler (YPK)’ya verilmiş, 2983 Yasa ve 233 sayılı KHK’de yer alan TKKOK, Kamu Ortaklığı Kurulu ve Koordinasyon Kurulu ibareleri YPK olarak değiştirilmiştir.
b)2983 sayılı Yasada icra birimi olarak düzenlenen TKKO İdaresi Başkanlığı 414([13]) ve 412 sayılı KHK’ler ile Kamu Ortaklığı İdaresi (KOİ) ve Toplu Konut İdaresi (TKİ) olarak Başbakanlığa bağlı iki ayrı tüzel kişilik olarak yeniden düzenlenmiştir. 414 sayılı KHK ile daha önceki düzenlemelerle, önce TKKOK sonra YPK’ya verilen görev ve yetkiler bu defa doğrudan KOİ Başkanlığına verilmiş, 3291 sayılı Yasanın 14 ve 15. maddeleriyle, özelleştirme kapsamındaki kuruluşların faaliyetleri, yönetimleri denetimleri vb. konularla ilgili olarak düzenlenen işlemler hakkında karar verme yetkisi ise YPK’da bırakılmıştır.
Böylece; özelleştirmeye ilişkin 3291 sayılı Yasa ile YPK’ya verilmiş bulunan, “müessese, bağlı ortaklık, işletme ve işletme birimlerinin özelleştirilmesine ilişkin karar verme yetkisi ve KİT’lerle ilgili çok geniş bir yetki alanı bir bürokrata (KOİ Başkanına) bırakılmıştır.
Kuruluşların işleyişiyle ilgili usuli işlemlerin siyasi bir organ olan YPK’da bırakılmasına karşılık, çok daha önemli olan özelleştirme karar yetkisinin idari bir birime bırakılması, çeşitli hukuki tartışmalara neden olmuştur.
c)DPT’nin kuruluş ve görevlerini düzenleyen 223 sayılı KHK’de değişiklik yapan 3701 sayılı Yasa ile, 414 sayılı KHK’nin KOİ Başkanlığına verilen özelleştirmeye ilişkin yetkileri düzenleyen 7. maddesi yürürlükten kaldırılmıştır.
Ancak KOİ Başkanlığına verilen özelleştirme yetkisi yürürlükten kaldırılmasına rağmen, yerine yeni bir düzenleme yapılmamış, böylece 3291 sayılı Yasanın 13. maddesinde yer alan özelleştirme kapsamına alma ve özelleştirme yöntemini belirleme konularında karar verecek mercii kalmamıştır.
Ortaya çıkan hukuki boşluk, 3701 sayılı Yasanın YPK’nın görevlerini düzenleyen maddesinde yer alan “kalkınma planı ve yıllık programlar çerçevesinde KİT’ler ile ilgili her türlü kararı almak” hükmü ile giderilmeye çalışılmış ve 3291 sayılı Yasanın 13. maddesinde yer alan konularda YPK tarafından karar verilmesine devam edilmiştir.
d)17.07.1991 tarih ve 473 sayılı KHK([14]) ile 2983 sayılı Yasanın TKKOK’nun (437 sayılı KHK uyarınca YPK’nın) oluşumunu düzenleyen 6. maddesi yeniden düzenlenerek, KOYK (Kamu Ortaklığı Yüksek Kurulu) oluşturulmuş ve YPK’nın 2983 sayılı Yasa çerçevesindeki yetkileri bu kurula verilmiştir.
3291 sayılı Yasada YPK’ya verilmiş bulunan, özelleştirme kapsamına alınan kuruluşların faaliyet ve yöntemleriyle ilgili karar yetkisinde ise herhangi bir değişikliğe gidilmediği için uygulama;
-KİT’lerin Bakanlar Kurulu’nca 3291 sayılı Yasada yer alan diğer birimlerin ise KOYK’ca özelleştirilmesine karar verilmesi,
-İhale sonuçlarının KOYK tarafından onaylanması
-Programdaki kuruluşların faaliyetleriyle ilgili olarak kararların YPK tarafından verilmesi,
şeklinde sürdürülmüştür.
2.3.5 3987 sayılı yetki Yasası çerçevesinde yapılan düzenlemeler:
Özellikle 3291 sayılı Yasada yer alan özelleştirmeye ilişkin hükümlerin gelişen koşullar karşısında yetersiz kalması, özelleştirmede ortaya çıkan yetki kargaşası ve özelleştirmenin hukuki alt yapısının süratli bir özelleştirmeye imkan vermemesi, özelleştirme uygulamalarıyla ilgili hukuki düzenlemelerin yeniden yapılması gereğini doğurmuş, bu amaçla çıkartılan 11.5.1994 tarih ve 3987 sayılı yetki Yasasına (Özelleştirme Uygulamalarının Düzenlenmesi ile Özelleştirme Sonucunda Doğabilecek İstihdamla İlgili Sorunların Çözümlenmesine İlişkin KHK'ler Çıkartılması Amacıyla Yetki Verilmesine Dair Kanun) dayalı olarak, hazırlanan 5 adet KHK Hükümetçe yürürlüğe konulmuştur.
Söz konusu KHK’lerle, bugün 4046 sayılı Yasada önemli ölçüde aynen korunan Özelleştirme Yüksek Kurulu (ÖYK), Özelleştirme İdaresi Başkanlığı (ÖİB), Özelleştirme Fonu (ÖF) ve özelleştirme uygulamaları konusunda ayrıntılı düzenlemeler yapılmıştır.
3987 sayılı yetki yasasına dayanılarak çıkartılan;
-530([15]) sayılı KHK ile 2983 sayılı yasada değişiklik yapılarak, KOF’un yanısıra ÖF oluşturulmuş, özelleştirme uygulamalarında karar mercii olarak ÖYK, uygulayıcı birim olarak ÖİB kurulmuştur.
-531(11) sayılı KHK ile 3291 sayılı Yasanın özelleştirmeye ilişkin maddeleri değiştirilerek, özelleştirme programına alma, programa alınan kuruluşların faaliyetleri, personelin nakli ve özlük hakları gibi konularda ayrıntılı düzenlemeler getirilmiştir.
-532(11) sayılı KHK ile özelleştirme programına alınan kuruluşlarda hizmet akdine dayalı olarak çalışan ve özelleştirme uygulamaları sonucu işsiz kalabilecek olan personelin mağdur edilmemesine yönelik olarak, İş Kanunlarındakine ilaveten bazı sosyal haklar getirecek şekilde düzenlemeler yapılmıştır.
-Ayrıca 533(11) sayılı KHK ile Petrol Kanununda, 546([16]) sayılı KHK’yle de 5434 sayılı Emekli Sandığı Kanununda, 190 sayılı Genel Kadro ve Usulü Hakkında KHK’de ve 3291 sayılı kanunda değişiklikler yapılarak, Özelleştirme programında bulunan kuruluşlardaki personelin özelleştirme uygulamaları sonucu diğer kamu kurum ve kuruluşlarına nakline ilişkin hükümler getirilmiştir.
3987 sayılı Yetki Yasasının AYM’nin 10.09.1994 tarih ve 22047 sayılı Resmi Gazetede yayımlanan 1994/45-2 sayılı kararıyla iptali üzerine, bu Yasaya istinaden çıkartılmış bulunan 530,531,532,533 ve 546 sayılı KHK’ler de iptal edilmiştir.
Söz konusu KHK’lerin iptal edilmesi üzerine ortaya çıkan hukuki boşluk, Bakanlar Kurulunun 31.7.1994 tarihli kararnamesiyle “özelleştirme işlem ve faaliyetlerinin önceki mevzuatla yürütülmesinin” karara bağlanması ile doldurulmuştur.

2.4 4046 Sayılı Yasa
Özelleştirmeyle ilgili tüm hususların tek bir yasal metinde toplanması 1994 yılına kadar mümkün olmamış, uygulamalar 2983, 3291 sayılı yasalar ve bunlarda değişiklik yapan diğer mevzuat çerçevesinde yürütülmüştür. KHK’lerle gerçekleştirilen bu değişiklikler ise esasa yönelik düzenlemeler getirmemiş, özelleştirme konusunda yetkili karar merciinin zaman zaman değiştirilmesi gibi hususlarla sınırlı kalmıştır.
Özelleştirmeye ilişkin ilk özel ve kapsamlı düzenleme 1994 yılında 4046 sayılı Yasa ile yapılmıştır.[17] 4046 Yasa ile getirilen yeni düzenlemeler ve daha önceki mevzuatta yapılan değişiklikler şu şekilde özetlenebilir.
-Özelleştirme uygulamalarında tek yetkili karar organı olarak Özelleştirme Yüksek Kurulu, yalnızca özelleştirme uygulamalarını yürütmek ve sonuçlandırmak üzere Özelleştirme İdaresi Başkanlığı kurulmuştur.
-Özelleştirme gelirlerinin bir hesapta toplanması amacıyla Özelleştirme Fonu oluşturulmuş ve bu fonun kullanım alanları belirlenmiştir.
-Özelleştirme kapsamına alınan KİT'lerdeki istihdam fazlasının azaltılması amacıyla erken emekliliği teşvik uygulaması getirilerek, emeklilik hakkını kazananların bu hakkı kazanmalarından itibaren 2 ay içinde emekli olmayı istemeleri halinde, ikramiyelerinin %30'u oranında ek ödeme yapılması hükme bağlanmıştır.
-Kamu yararının korunması amacıyla, stratejik nitelikteki kuruluşların Özelleştirme Yüksek Kurulu’nca belirlenerek, bu kuruluşlarda imtiyazlı hisse bulundurulması öngörülmüştür.
-Özelleştirme uygulamalarından elde edilecek gelirin, genel bütçe harcama ve yatırımlarında kullanılmaması hükme bağlanmıştır.
-Özelleştirme programındaki kuruluşların özelleştirilmesi, küçültülmesi, faaliyetlerinin durdurulması, kapatılması veya tasfiyesi durumunda, bu kuruluşlarda çalışan memur ve sözleşmeli personelin diğer kamu kurum ve kurul

TEŞEKKÜRLER OGANS

devamı var gerçi 130 sayfa gibi bi şey