Masum Bir Çocuktun Sen
Masum bir çocuksun sen
Her şeyden habersiz, uzak
Sadece bembeyaz düşleri olan,
Barışı hep içinde taşıyan,
Savaşa anlam veremeyen masum bir çocuksun sen.
Ama şimdi katlediyorlar seni,
Gülümsemeni yok ediyorlar,
Hiç hissetmediğin duyguları yüklüyorlar içine
Nefreti aşılıyorlar masum düşlerine…
Oysa gülmeliydin hala sen
Barışı taşımalıydın yüreğinde
Elinde silah değil, kalem olmalıydı
Olmamalıydı bombalar kâbusun
Olmamalıydı yüzünde kan
Ama her gün içindesin kanın, kâbusun
Her gün içindesin nefretin…
Okuman gereken kitaplar yok önünde,
Daha okumayı bile bilmiyorsun belki de.
Ama kullanabiliyorsun bir silahı ustaca,
Savaşın soğuk nefesinden kendini korumak için
Ellerin titremeden öldürebiliyorsun belkide karşındakini,
Savaşın nefretiyle hiç düşünmeden çekebiliyorsun belki de tetiği.
Ama uzaksın bilgiden, oyundan, o bembeyaz düşlerinden...
Oysa ki masım bir çocuktun sen
Ama şimdi nefretle bütünleşen bir askersin.
Savaşın kanlı gölgesinde
Nefretle bütünleşen bir asker…
Emrecan Özkan