İnsanın sevilmediği duygusuyla beraber yaşaması başlıca mutsuzluğunun nedenidir. Sevildiği duygusuyla yaşaması da pek çok mutluluğu beraberinde getiren bir duygudur. Sevilmediği duygusuna kapılan insan ya kendisinin kötü bir insan olduğu için sevilmediğini düşünmektedir; ya çocukluğunda az sevgi görmüş biridir yada insanların kendisini sevmediği bir insandır.Belki de kendisini hiç kimsenin sevmediğini düşünen insanın durumu, kendine olan bir güvensizliğin sonucu olarak ortaya çıkmıştır. Sevilmediğini düşünen kimse bu duyguya kapıldığı zaman, kendini umutsuzluğa bırakır.Bu umutsuzluk beraberinde içe kapanıklığı ve güvensizliği getirir.
İnsan yaşamı olduğu gibi (herşeyin kendi düşündüğü gibi
olmasının imkansızlığını bilerek) ve güven duygusu ile karşı
layabilirse yaşamın anlamı konusundaki mutluluğu; daha
geniş bir açılımla söyleyecek olursak, huzuru rahat bir biçimde gönlünde bulacak ve yaşayacaktır. Bu arada her başarı ve mutluluk bize huzur vermeyebilir. huzurlu olmamız için bir etkendir fakat yalnızca etkenlerden biridir
yada birileridir.
Yaşamı olduğu gibi kabul etmek; sanki insanın doğa karşısındaki düzünliliği kabul etmesiyle başlamakta ve bu
düzenliliği öğrenmelerle yaşamın daha da anlamlı olmasına
olanak sağlamaktadır. Yine yaşamı olduğu gibi kabul etmek; insanın edilgen bir durumda olması biçiminde -ki in
san bir öznedir - değilde; onun içten ve dıştan gelen çaba
larını gerçekleştirebilecek bir etken-etkin- bir varlık olması biçiminde düşünülmelidir. Doğal olanın yolu, ölçülü davranmak ve yaşamın bir sonu olduğunu -gerçekten bir sonu-bilmekten geçer. Doğal olmak ise olduğu gibi olmak ve olmadığı gibi görünen rollere girmekten uzak olmaktır. İnsanın olduğu gibi görünenlere güven duyması kadar da doğal olan bir şey yoktur.
Güven duygusu, yaşama güvenmekle ve gereksinim duyduğu,kendimize uyan bir sevgiyi bulmamızla ortaya çıkar yada oluşur. Güven duygusunu sevmek değil, sevilmek doğurur ve bu duygu karşılıklı sevgiyle meydana gelir.Güven duygusu oluşmamışsa ya sevmiyoruz ya sevilmiyoruz yada sevildiğimizi anlayacak melekelerden yoksunuz demektir.En zor olanı da sanırım meleke yoksunluğu.Bilmiyorum başka yollarda var mıdır? Bize güven duygusunu veren yada veremeyen temelde anne-babamız yada bizi büyütenlerdir. Herşeye rağmen anne-babanın çocukları na duyduğu sevgi herhangi bir çıkarın ötesinde özel bir sevgidir ve aileyi temelde ayakta tutan da bu sevgidir. Güven duygumuzun oluşması da temelde gördüğümüz sevgiden kaynaklanmaktadır.
İnsan hayata anlamlar yükleyen bir varlık ve bu anlamda
içten yada dıştan gelen etkenlerle şekillenmektedir. Düşünün ki "Gönlümüzde bir gül modeli var ve karşımıza çıkanları bu modele uydurmaya çalışıyoruz." Uydurmak kelimesini pek hazzetmedim yine de gönlümüzdeki bir gül
modeli ve gül'e yüklediğimiz anlam güzellik ve mutluluktur. her güzelliğin ve mutluluğun yolu; şefkat ve merhamet toplamı olan sevgiden geçmektedir. Gönlümüzdeki gül modelinin nüvesi sevgi ve güven ile y yoğrulmuş ise oluşturduğumuz bu gül modelini cömertçe karşımıza çıkanlara sunmanın hiç bir zararı olmasa gerek.
Gönlümüzdeki gül modeline, karşımıza çıkanları uydurma konusunda labirentten çıkışın sevgi ve güven olacağı dışında bir yol bulamadım.Umarım yolda şaşırmayız.
Kaynak:Russell-Mutluluk Yolu
SSS
Arama
Üye Listesi
Kullanıcı Grupları
Kayıt
Profil
Özel mesajlarınızı kontrol etmek için giriş yapın
Giriş
