Kimse farketmedi uzun bekleyişleri
Beni kendime bırakan benlikleri.
Aydınlık günlere dört nala koşturuşum
İçimde gittikçe eriyen varoluşum.
Kimse kapımı çalmadı sönmüş ışıklarımda,
Herkesin içine katılıp sel oldum akşamlarda.
Dünyaya kanat açıp işte varım diye
Yoksunluğu tüketmek istedim ölesiye.
Kimse görmedi karanlık gecelerde kayboluşumu
Diyemedim yandıkça artan susuzluğumu.
Umudumu, umutluca umuduma bağladım
İlerleyen bir ömürle, yüreğimi dağladım.
Kimse bilmedi beklettim benliğimi
Acıdı yüreğim görünce gelmediğini.
Fanidir dünya fanidir diyeceğim
Ölümlü dünya dedim, dünyayı bekledim.
Sevelim sevilelim bu dünya kimseye kalmaz
Yunus'tandır son söylediğim.
(Yılların Güncesinden)